تصمیم داشتم برگردم بلاگفا، اما از اونجایی که بدون Vpn برایِ من باز نمیشه؛ کلافه میشم؛ مخصوصا تویِ ویندوز. عادت کرده بودم اونجا پست هایِ کوتاه مینوشتم. شاید چون محدودیت تعدادِ پست در روز رو نداره.
هوا گرم شُده. هوا من رو یادِ امتحاناتِ خرداد و یا امتحان نهایی میندازه. هرسال برای مَن همینه و هرسال هم مینویسم همین ها رو. هرسال و هرسال! در حالی که هیچ خاطره ای از دانشگاه نمیاد تو ذهنم مگر خودم بهش فکر کنم. هیچ!! اما مدرسه .. نمیفهمم چی تویِ اون روزها بوده که هیچوقت با این همه سال از ذهنم نمیره و یا کمرنگ نمیشه. انگار چیزی رو جا گذاشتم تو اون روزها. حتی سال هایِ قبل ترش. یادمه مدرسه که کلا تموم شُد و آخرین امتحان نهایی رو دادیم من گریه میکردم. دلم برایِ دوستام تنگ میشُد و مدیرِ گوگولی و مهربونمون که با من هَم خوب بود. و شاید چون نمیدونستم بعدِ مدرسه باید چیکار کنم و شاید چون خونه رو دوست نداشتم. شاید هم چون اون زمان تویِ زندگیم کارهایِ خاص و متنوعی نمیکردم. مثلِ بقیه کلاس هایِ خاصی نمیرفتم. تو کوچه و همسایه دوست خاصی نداشتم . واقعا دوست دارم بدونم چرا این دلتنگی و خاطرات بعد این همه سال تموم نمیشن تویِ ذهنم. گاهی به مغزم و احساساتم میگم خیلی سال گذشته چرا نمیفهمی! هروقت این چیزها یادم میاد، به این فکر میکنم که چرا هیچکسِ دیگه شبیهِ من نیست. حتی مدرسه هم جایِ جذابی نبود که! گاهی به طرزِ شدیدی دلم میخاد برگردم به اون روزها. بعید میدونم کسی دلش بخواد برگرده به روزایِ مدرسه. چطور میشه که همه چیز یادمه! هرچند دفتر خاطراتم هم هنوز وجود داره. اتفاقا امشب دلم آهنگ هایِ دهه 80 میخواست. و آهنگایی رو پیدا کردم تویِ لپ تاپم که تمامِ دوستام رو به یادم آورد که با هم آهنگ ها رو میخوندیم و یا اون دوران گوش میدادیم، یا حتی یادمه که وقتی با اتوبوس رفتیم بورسِ شیراز رو ببینیم راننده چی پخش میکرد (مثلا عبدالمالکی) و بغض کردم. از طرفی انگار همین دیروز بود اما از طرفی انگار هزار سالِ پیش بود.
پ.ن: این یکی از آهنگ هاست که روزایِ آخر امتحانِ نهایی گوش میدادم و قلبم رو فشار میده! البته معروف نیست.. یادمه اون زمان آهنگ وسطش رو دوست داشتم.